خوردند ، دانستند برهنه‌اند و از برهنگى شرم نمودند و خود را در عقب درخت پنهان مىكردند تا در پناه برگ درختان خود را از بيننده پنهان دارند . و اينها صحيح نيست ، چنان‌كه گفتيم . « 1 » وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ . « 2 » مؤلف : « حين » در غير اين موضع ، اكثر استعمال او نزد فقها در شش ماه است و به دليل قوله تعالى : تُؤْتِي أُكُلَها كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّها . « 3 » و لهذا اگر شخصى نذر را به حين منوط سازد ، نزد فقها مراد شش ماه است . مرحوم شعرانى : در مسالك « 4 » گويد : در آن خلاف نيست ، مگر آن‌كه ناذر غير شش ماه نيت كرده باشد و به مقتضاى قاعده در نظائر اين كلام اقلّ مقدارى كه كلمهء حين بر او صادق آيد و قابل روزه گرفتن باشد ، كافى است . و اطلاق حين بر كمتر از شش ماه نيز صحيح است ، چنان‌كه شاعر در مدّت زمستان گويد : كأبي الرّماد عظيم القدر جفنته * حين الشّتاء كحوض المنهل اللّفف و اگر حكم شش ماه در روزه اجماع باشد ، نوعى تعبّد است و شارع در ميان مقادير صالحه يكى را الزام فرموده است . « 5 » مؤلف : و متاع تمتّع باشد و برخوردارى و متاع دنيا از اينجاست و نكاح متعه از اينجاست و متعة المطلّقة التي لم يفرض لها صداق في قوله تعالى : وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ الآية . « 6 » علّامه شعرانى : زنى را كه بىتعيين مهر عقد كنند و بىدخول طلاق دهند ، متعه

--> ( 1 ) . روح الجنان ، ج 1 ، ص 145 . ( 2 ) . بقره ( 2 ) آيهء 36 . ( 3 ) . مسالك الأفهام ، شهيد ثانى ، ج 2 ، ص 210 . ( 4 ) . تورات ، سفر تكوين ، باب سوم ، ص 4 . ( 5 ) . منهج الصادقين ، ج 1 ، ص 179 . ( 6 ) . بقره ( 2 ) آيهء 236 .